Co to jest PKD?
Wielotorbielowatość nerek – PKD (ang. polycystic kidney disease) to jedna z poważnych chorób genetycznych występujących u kotów rasy Maine Coon. Schorzenie to objawia się powstawaniem licznych torbieli w korze nerek, które uciskają prawidłową tkankę i zaburzają funkcjonowanie układu moczowego. Chorobie mogą towarzyszyć torbiele w wątrobie oraz rozstrzeń i tętniaki aorty.
Jakie objawy ma kot chorujący na wielotorbielowatość nerek?
Początkowo koty chorujące na PKD nie wykazują żadnych objawów klinicznych. Kocięta rozwijają się prawidłowo i nie różnią się od rodzeństwa. Wraz z wiekiem u kota powstaje coraz więcej torbieli w tkance nerek, co może doprowadzić do zaburzenia filtracji w kłębuszkach nerkowych i zatrucia organizmu. W wyniku niewydolności nerek pojawiają się objawy takie jak: wielomocz, nadmierne pragnienie, brak apetytu, utrata masy ciała, nadciśnienie. Mogą pojawiać się wymioty i biegunka. Badania krwi wykazują przeważnie niedokrwistość, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, zaburzenia gospodarki mineralnej.
Diagnostyka PKD u kotów rasy Maine Coon?
Wykrycie PKD czyli wielotorbielowatości nerek we wczesnym stadium jest możliwe tylko podczas badania ultrasonograficznego (USG) jamy brzusznej. W obrazie widoczne są torbiele w tkance nerek. W początkowym etapie w korze nerek będą widoczne jedynie pojedyncze torbiele o niewielkich rozmiarach np. 1-2 mm średnicy. W zaawansowanym stadium torbiele obejmują całą tkankę nerek i mogą osiągać znaczne rozmiary, czasem uciskając inne narządy jamy brzusznej.
Czy PKD jest chorobą genetyczną?
Dokładne badania genetyczne kotów rasowych wykazały istnienie genów, których obecność sprzyja powstaniu choroby jaką jest PKD. Wyryto dwa geny odpowiedzialne za dziedziczenie schorzenia u kotów. U kotów perskich, kotów amerykańskich krótkowłosych, curlów, szkockich zwisłouchych, syjamskich, orientalnych i europejskich krótkowłosych występuje gen ADPKD, który dziedziczy się autosomalnie dominująco. Oznacza to, że wystarczy jeden gen odziedziczony po jednym z rodziców, aby choroba wystąpiła u potomstwa. U kotów perskich zaburzenie to występuje aż u 37% osobników, u pozostałych ras jest to ok. 7% populacji. Rozpoznano także drugi sposób dziedziczenia – autosomalny recesywny (ARPKD), w którym wystąpienie choroby uwarunkowane jest wystąpieniem pary genów recesywnych u potomstwa.
Chociaż rozpoznano już geny odpowiedzialne za wystąpienie PKD u wielu ras, to nie ma aktualnie dostępnych testów u Maine Coonów. Dlatego nie można wykluczyć wystąpienia tej choroby u potomstwa na podstawie testów genetycznych. Aby upewnić się, że kot nie choruje na wielotorbielowatość nerek należy regularnie wykonywać USG jamy brzusznej (min. raz na 2 lata), a koty u których wykryto zmiany w nerkach – wykluczać z rozrodu. Należy także unikać łączenia kotów, u których potomstwa wykryto PKD.
Leczenie wielotorbielowatości nerek
PKD to choroba, której nie możemy wyleczyć, ani cofnąć rozwoju choroby. Jedynym sposobem leczenia wielotorbielowatości nerek jest dieta tzw. nerkowa, która zmniejsza ilość wytwarzanego mocznika w organizmie. Podaje się też szereg leków wspomagających stosowanych w leczeniu niewydolności nerek oraz nadciśnienia tętniczego. Celem terapii jest utrzymanie maksymalnego komfortu życia kota.
dr n. wet. Jolanta Źródłowska-Danek
lekarz weterynarii w gabinecie MikroWet
Copywright by mrufo.pl